شهادت حضرت امام موسی بن جعفر(ع) را به عموم شیعیان و مسلمانان جهان تسلیت عرض مي نماييم

           

حضرت امام موسی بن جعفر(ع)

 نام امام هفتم ما ، موسی و لقب آن حضرت کاظم ( ع ) کنيه آن امام " ابوالحسن " و " ابوابراهيم " است

. شيعيان و دوستداران لقب " باب الحوائج " به آن حضرت  داده اند . تولد امام موسی  کاظم ( ع ) روز يکشنبه

هفتم ماه صفر سال 128هجری در  " ابواء " اتفاق افتاد . دوران امامت امام هفتم حضرت موسی بن جعفر (ع)

 مقارن بود با سالهای  آخر خلافت منصور عباسی و در دوره خلافت هادی و سيزده سال  از دوران خلافت

هارون که سخت ترين دوران عمر آن حضرت به شمار است .  امام موسی  کاظم ( ع ) از حدود 21سالگی بر

اثر وصيت پدر بزرگوار و امر   خداوند متعال به مقام بلند امامت رسيد ، و زمان امامت آن حضرت سی و پنج

سال  و اندکی بود و مدت امامت آن حضرت از همه ائمه بيشتر بوده است ، البته غيراز حضرت ولی عصر.

 (عج)

                                                                                  صفات ظاهری و باطنی و اخلاق آن حضرت

 حضرت کاظم ( ع ) دارای قامتی معتدل . صورتش نورانی و گندمگون و رنگ مويش سياه و انبوه بود

 

شريفش از زيادی عبادت ضعيف شد ، ولی همچنان روحی قوی و قلبی   تابناک داشت . امام کاظم به تصديق همه مورخان ، به زهد و عبادت بسيار معروف  بوده است . موسی بن جعفر از عبادت و سختکوشی به " عبد

 

صالح " معروف و در  سخاوت و بخشندگی مانند نياکان بزرگوار خود بود . بدره های ( کيسه های ) سيصد 

 

ديناری و چهارصد ديناری  و دو هزار ديناری مي آورد و بر ناتوانان و نيازمندان  تقسيم مي کرد . از حضرت

 

 موسی کاظم روايت شده است که فرمود : " پدرم ( امام  صادق (ع ) ) پيوسته مرا به سخاوت داشتن و کرم

 

 کردن سفارش مي کرد " .  امام ( ع ) با آن کرم و بزرگواری و بخشندگی خود لباس خشن بر تن مي کرد

 

،  چنانکه نقل کرده اند : " امام بسيار ساده لباس بود " و اين خود نشان ديگری است از بلندی  روح و

 

 صفای باطن و بي اعتنايی آن امام به زرق و برقهای  

 

گول زننده دنيا .  امام موسی کاظم ( ع ) نسبت به زن و فرزندان و زيردستان بسيار با عاطفه و  مهربان بود .

 

هميشه در انديشه فقرا و بيچارگان بود ، و پنهان و آشکار به آنها کمک مي  کرد . برخی از فقرای مدينه او را

 

 شناخته بودند اما بعضی - پس از تبعيد 

 

حضرت از مدينه به بغداد - به کرم و بزرگواريش پی بردند و آن وجود عزيز را  شناختند .  امام کاظم ( ع ) به

 

 تلاوت قرآن مجيد انس زيادی داشت . قرآن را با  صدايی حزين و خوش تلاوت مي کرد . آن چنان که مردم در اطراف خانه آن حضرت گرد  مي آمدند و از روی  شوق و رقت گريه مي کردند . بدخواهانی بودند که آن

 

 حضرت و  اجداد گراميش را - روی در روی - بد مي گفتند و سخنانی دور از ادب به زبان  مي راندند ، ولی 

 

 آن حضرت با بردباری و شکيبايی با آنها روبرو مي شد ، و حتی   گاهی با احسان آنها را به صلاح مي آورد

 

، و تنبيه مي فرمود . تاريخ ، برخی از اين  صحنه ها را در خود نگهداشته است . لقب " کاظم " از همين جا پيدا

 

 شد . کاظم    يعنی : نگهدارنده و فروخورنده خشم . اين رفتار در برابر کسی يا کسانی بوده که

 

از راه جهالت و نادانی  يا به تحريک دشمنان به اين کارهای زشت و دور از ادب  دست مي زدند . رفتار حکيمانه وصبورانه

 

 آن حضرت ( ع ) کم کم ، بر آنان حقانيت  خاندان عصمت و اهل بيت ( ع ) را روشن مي ساخت ، اما آنجا که پای گفتن کلمه  حق - در برابر سلطان و خليفه ستمگری -

 

پيش مي آمد ،  امام کاظم ( ع ) مي فرمود :  " قل الحق و لو کان فيه هلاکک " يعنی : حق را بگو اگرچه آن

 

حقگويی موجب هلاک  تو باشد . ارزش والای حق به اندازه ای است که بايد افراد در مقابل حفظ آن  نابود

 

شوند . در فروتنی  - مانند صفات شايسته ديگر خود - نمونه بود . با فقرا  مي نشست و از بينوايان دلجويی 

 

کرد . بنده را با آزاد مساوی مي دانست و  مي فرمود همه ، فرزندان آدم و آفريده های خدائيم .  از ابوحنيفه نقل

 

شده است که گفت : " او را در کودکی ديدم و از او  پرسشهايی کردم چنان پاسخ داد

 

که گويی از سرچشمه ولايت سيراب شده است . براستی   امام موسی بن جعفر ( ع ) فقيهی  دانا و

 

توانا و متکلمی مقتدر و زبردست بود " .  محمد بن نعمان نيز مي گويد : "

موسی بن جعفر را دريايی بي پايان ديدم که مي جوشيد  و مي خروشيد وبذرهای دانش به هر سو مي پراکند " .

 

 

         صفات و سجايای حضرت موسی بن جعفر (ع)                                    
 موسی بن جعفر ( ع ) به جرم حقگويی و به جرم ايمان و تقوا و علاقه مردم  زندانی شد . حضرت

 

موسی  بن جعفر را به جرم فضيلت و اينکه از هارون الرشيد در  همه صفات و سجايا و فضائل معنوی برتر

 

 بود به زندان انداختند . شيخ مفيد درباره  آن حضرت مي گويد : " او عابدترين و فقيه ترين و بخشنده

ترين و بزرگ منش ترين مردم زمان خود بود ، زياد تضرع و ابتهال به درگاه خداوند

 

متعال داشت . اين  جمله را زياد تکرار مي کرد : " اللهم انی أسألک الراحة عند الموت و العفو  عند

 

الحساب " ( خداوندا در آن زمان که مرگ به سراغم آيد راحت و در آن هنگام  که در برابر حساب اعمال

حاضرم کنی عفو را به من ارزانی دار ) . امام موسی   بن جعفر ( ع ) بسيار به سراغ فقرا مي رفت .

 

شبها در ظرفی پول و آرد و خرما  مي ريخت و به وسايلی به فقرای مدينه مي رساند ، در حالی که آنها

 

نمي دانستند از  ناحيه چه کسی است . هيچکس مثل او حافظ قرآن نبود ، با آواز خوشی قرآن مي

 

خواند ،  قرآن خواندنش حزن و اندوه مطبوعی به دل مي داد ، شنوندگان از شنيدن قرآنش  مي گريستند

 

 ، مردم مدينه به او لقب " زين المجتهدين " داده بودند . مردم مدينه  روزی که از رفتن امام خود به عراق

 

آگاه شدند ، شور و ولوله و غوغايی عجيب  کردند . آن روزها فقرای  مدينه دانستند چه کسی شبها و

 

روزها برای دلجويی به  خانه آنها مي آمده است

 

|+|